parça parça yaşıyorum

iyimisin diye sorduklarında bunu desem,zaman geçse ama hiç hissettirmeden,ben etrafımdaki herkes gibi birden çok mantıklı olsam,onlar gibi ağzımdan çok emin evetler çok emin asla hayırlar çıksa hemen uyuyup uyanıp kalktığımda kesinlikle sanırımlarımı bırakıversem... kesinlikle sanırımlar olmasa hayatımda,yürürken dalmasam,yürürken dalmaktan bu kadar şikayetçi olmasam,insanlar ölmese,veya yeni doğan sayısı tavan yapsa o kadar çok güzel bebekler dünyaya gelse ve hiç biri çocukluklarında iflaslarla yüzleşmeseler,veya sonraları ve çok sonraları ,hayat böyle modada ki ılık pazartesi öğleden sonraları gibi geçse,biterken de yavaş yavaş kararsa zevkle ölsek keşke bunların olması için çabalıyorum bunların olması için çabalarken ben çok yoruluyorum ve parça parça oluyorum ,sadece bazen evet o da bazen içim cok acıdığında kitaplıkta birbiri ardına gelen kitapların hepsini yere atıp hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyorum,özlüyorum sarılmak istiyorum ağlamak istiyorum,insanları yaşarken özlemekten nefret ediyorum,yaşarken seslerimizin bu kadar yankı yapmasından iğreniyorum,olmazlar,bittiler,yapamayızlar,böylesi daha iyi ler,spreyle koyu koyu boyanmış o özgüven yığınlarının hepsine bakıp bir anlığına kesinlikle sanırımın bile hayatta söyleyebilicekleri en cesur söz olduğunu hissetmelerini istiyorum,parça parçayım...