daha silinmediler

bütün hafızalar bireyseldir
başka bir şeye indirgenemez
kişinin kendisiyle birlikte ölüp gider
kolektif hafıza denen şey,hatırlatıcı değil koşullandırıcı bir olgudur.

susan sontag


elektrik kesilince kilerden gaz lambasını çıkarırdı
mutfağın tezgahına koyup yakardı
birden ufak bir aydınlık
konuşmaların sesini bu sefer de gaz lambasının sesi bölüyor
bölük pörçük konuşmaların arasında masada yemek yiyen üç kişi aralıklarla lambaya bakıyor
rüzgar panjurları itekliyor
panjurlar artık beyaz değil
artık dayanıklı da değil
sürekli ses çıkartıyorlar
masada mavi bardaklar var
mavi bardakların hepsinde su
çatal bıçak sesleri
nefesler
gaz lambası
yemek bittiğinde o topluyor masadakileri
herkes odasına çekilmiş
o mutfakta
yağ kokusu gitsin diye balkonun kapısını açıyor
karşıdaki deniz feneri yanıp sönüyor
dışarı çok sessiz
herkes içerde
herkes kutu kutu içerde
yağlı mutfaklar
rutubetli odalar
ben yan odadan onun varlığını hayal ediyorum
eline geçirdiği mavi eldivenlerle bulaşıkları köpürtüşünü
birazdan o da odaya geçer
hep bir polisiye romanı
gözlüklerinin zincirleri kocaman göğüslerine sarkıyor
mis gibi kokar geceliği
unutmamak için o halini
sırf o sebeple yazıyorum...