görmediklerim üzerine yorum yapıyor oluşum bile var olan gerçekleri benim algılayış seviyeme yakınlaştırıyor.olayları her defasında bildiklerim üzerinden değerlendirirken aslında bildiklerimin de benim seçimlerim dışında olduğunu hiç bir zaman unutmamaya çalışıyorum,elbette tesadüfler ve mevcut her türlü enerji bunun da bir parçası...
kulak,göz ve burunun yetersiz kaldığı anlar da oluyor ,bunun bilincine vardığım zaman sessizlik karanlık ve bir hiçlik devreye giriyor,bu da en çok haliyle umutsuzluk üretiyor,altını çizdiğim cümlecikleri burada parantezler açıp belirtmekten kaçınsam da bazen benim cümlelerim yeterli olmuyor,ki en çok benim cümlelerime ihtiyacım varken -çoğu zaman-
erich fromm okuyorum escape from freedom alıntıladığım şeyin üzerinden gidip bir şeylere bağlamıcam sınırsız üretebiliriz herkes içselleştirsin ben en çok bunu seviyorum :
HE WOULD NOT BE ABLE TO RELATE HIMSELF TO ANY SYSTEM WHICH WOULD GIVE MEANING AND DIRECTION TO HIS LIFE ,HE WOULD BE FILLED WITH DOUBT AND THIS DOUBT EVENTUALLY WOULD PARALYZE HIS ABILITY TO ACT-THAT IS ,TO LIVE
bir de tabi her gün karşılaştığım görüntüler var haliyle devam ediyoruz ne yapıyorsak fakat eğer bir bütün olarak düşünürsek
evet sabah kalkıp
dişimizi fırçalayıp
giyinip hazır ola geçip
işe okula vesaire ye gidiyoruz
fakat bu rutinin içi bazen bombok ...
bombok çünkü görüntüler bölüyor
eklediğim resimdeki gibi
bizi bir an'a sabitleyen ...
fakat öyle bir hava egemen ki ...
herkes farkında ama sessiz
veya çözüm sizin o an düşündüğünüz şey değil: mesela sokak çocuğuna o anlık yemek ısmarlama fikri
veya sızmış adamı uyandırıp eve götürüp battaniyeyle örtme hissi gibi
ben florance nightgale değilim fakat içimde böyle felçli bir potansiyel de mevcut...
işte en çok kendime uzak kaldığım noktada bu
hiç ben , ben değilmiş gibi
herkes ne yaparsa ondan ifademle
yürüyüp gitmem ...
yürüyüp gitmek istemiyorum ,o adama battaniye o çocuğa da yemek ısmarlamak istiyorum...
kulak,göz ve burunun yetersiz kaldığı anlar da oluyor ,bunun bilincine vardığım zaman sessizlik karanlık ve bir hiçlik devreye giriyor,bu da en çok haliyle umutsuzluk üretiyor,altını çizdiğim cümlecikleri burada parantezler açıp belirtmekten kaçınsam da bazen benim cümlelerim yeterli olmuyor,ki en çok benim cümlelerime ihtiyacım varken -çoğu zaman-
erich fromm okuyorum escape from freedom alıntıladığım şeyin üzerinden gidip bir şeylere bağlamıcam sınırsız üretebiliriz herkes içselleştirsin ben en çok bunu seviyorum :
HE WOULD NOT BE ABLE TO RELATE HIMSELF TO ANY SYSTEM WHICH WOULD GIVE MEANING AND DIRECTION TO HIS LIFE ,HE WOULD BE FILLED WITH DOUBT AND THIS DOUBT EVENTUALLY WOULD PARALYZE HIS ABILITY TO ACT-THAT IS ,TO LIVE
bir de tabi her gün karşılaştığım görüntüler var haliyle devam ediyoruz ne yapıyorsak fakat eğer bir bütün olarak düşünürsek
evet sabah kalkıp
dişimizi fırçalayıp
giyinip hazır ola geçip
işe okula vesaire ye gidiyoruz
fakat bu rutinin içi bazen bombok ...
bombok çünkü görüntüler bölüyor
eklediğim resimdeki gibi
bizi bir an'a sabitleyen ...
fakat öyle bir hava egemen ki ...
herkes farkında ama sessiz
veya çözüm sizin o an düşündüğünüz şey değil: mesela sokak çocuğuna o anlık yemek ısmarlama fikri
veya sızmış adamı uyandırıp eve götürüp battaniyeyle örtme hissi gibi
ben florance nightgale değilim fakat içimde böyle felçli bir potansiyel de mevcut...
işte en çok kendime uzak kaldığım noktada bu
hiç ben , ben değilmiş gibi
herkes ne yaparsa ondan ifademle
yürüyüp gitmem ...
yürüyüp gitmek istemiyorum ,o adama battaniye o çocuğa da yemek ısmarlamak istiyorum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder