biz iki kişiyiz

sürekli bir otoyolda gibiyim bu cok klişe bi sanrı sanırım herkes arada bir bole hisseder bende bole hıssedıyorum arada bir herkes gibi demek ki
bır haftadır yasadıgım seylerle ılgılı cevız kabuğu vari oturumlar duzenlıyorum kafamda sankı nuray mert ve ahmet hakan cılvesırken bırbırlerıne laf sokuyorlar sena hayır bu sekılde bı davranıs korkakca olur dıyor bırısı dıgerı tabı daha entellektuel weimar cumhuriyeti koalisyonlarına benzetiyor su an kı ilişkilerimi
tabi her oturumun bır de hakemi var zamanlamayı kontrol eden reklam arası veren tarafları sakinleştiren bazen kızıştıran ben o oluyorum sanırım bu durumda
hakem
ve herkes aslında benı etkısız eleman bir figuran gibi görürken
sonuc olarak oturumu ben bıtırıyorum .
ben bıtırdım hatta
ben karar verdım ne nuray mert ne de ahmet hakan
kendıme ne ıyı gelıyorsa ondan ıstıyorum
buna danone muzlu pudingler ve the end den sayısızca alınan romantık komedilerde dahil evet ucuz amerikan filmleri izlemek istiyorum cunku ruhum butun o nash denklemlerinden farklılık kaygısı tasıyan ters duz senaryolardan ve creative writing ti masturbasyon aracı olarak kulanan ve ne yazık ki artık sadece liseli genclerin ilgisini ceken bir arti bir odalarında sırf bohem olsun diye daktilolarında korkunc senaryolar ureten herifler den sıkıldı
bır cok seyden sıkıldıgı gıbı
sankı şimdi kendi kendime ıcınde bulundugum cevreye gore evrılıyorum
tek yasamak sankı artı bir diş kazandırdı ağzımda literally
dusunuyorum da sanırım sıkıldıkca buyuyorum veya tersi de olabılır...